Tradycyjna Medycyna Chińska ma wiele odmian, wśród których najbardziej znane są szkoły Jingfang (经方学派) i Wengbing (温病学派).

Jingfang opiera się na zasadach zawartych w klasycznych chińskich dziełach z okresu dynastii Han i Tang, jak „Huangadi Neijing” i „Shenlong Bencaojing”. Nieco późniejsza szkoła Wenbing bazuje w dużej mierze na trochę młodszych pracach, włączając w to „Materia Medica” z dynastii Ming i Qing, choć teoria tej szkoły stosuje nauczanie również wcześniejszych klasyków. Nasilone dyskusje pomiędzy obiema szkołami trwały aż do Rewolucji Kulturalnej w Chinach, kiedy to Wenbing użyło siły politycznej do stłumienia szkoły opozycyjnej.

Wiele badań naukowych dotyczących TCM skupia się na akupunkturze. Skuteczność akupunktury pozostaje sprawą kontrowersyjną w społeczności naukowej. Edward Ernest i jego współpracownicy w 2007 roku w wyniku przeprowadzonych analiz uznali, że „ akupunktura jest efektywna w niektórych, ale nie we wszystkich stanach.” Badacze, używając protokołu tzw. ewaluacji badań medycznych (EBM) znaleźli mocne dowody, że akupunktura jest w miarę efektywna przy zapobieganiu nudnościom. Analiza z 2008r. wskazuje, że powiązanie akupunktury z konwencjonalnym leczeniem bezpłodności jak zapłodnienie In vitro zwiększa szanse powodzenia takich medycznych zabiegów. Toczy się dyskusja, co do tego, czy akupunktura może leczyć chroniczne zapalenie korzonków oraz panuje sceptycyzm, co do jej skuteczności w leczeniu bólów szyi i głowy. W większości innych przypadków stwierdzono albo brak skuteczności (np. pomoc w rzuceniu palenia), albo też niewystarczającą liczbę dowodów, które mogłyby rozstrzygnąć czy akupunktura jest efektywna (np. leczenie bólu ramion). Podczas gdy niewiele wiemy o mechanizmach, przy których akupunktura może działać, przegląd badań neurowizualizacji wskazuje, że punkty akupunktury dają różne efekty aktywności mózgu w określonych jego obszarach, które nie są możliwe do przewidzenia anatomicznie.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), Narodowy Instytut Zdrowia (NIH) i Amerykański Związek Medyczny (AMA) również odnieśli się do akupunktury. Chociaż organizacje te nie zgadzają się ze standardami i interpretacją materiałów dotyczących akupunktury, występuje ogólna zgoda, że jest ona stosunkowo bezpieczna, a prowadzenie dalszych badań jest uzasadnione. W 1997 roku NIH Consensus Development Conference Statement stwierdził: „(…) wyniki ujawniły, na przykład, skuteczność akupunktury w eliminowaniu pooperacyjnych mdłości i wymiotów oraz bólu zębów. Występują także inne sytuacje jak uzależnienia, rehabilitacja pozawałowa, bóle głowy, problemy menstruacyjne i zapalenie korzonków, schorzenia kanałów nadgarstka czy astma, w których akupunktura może być pomocniczą formą leczenia, dopuszczalną alternatywą, bądź może być włączona w całościowy program”